Νόμιζα πως το είχα χάσει

Το είχα γράψει πριν 3 - 4 χρόνια Νόμιζα πως το είχα χάσει (μα που είναι αυτό το backup;) αλλά βρέθηκε το χειρόγραφο και έτσι το κάνω ένα repost για να μη ξαναχαθει
Σ. Σ. Γραμμένο σε ένα bar μετά από πολλές Amstel


Όταν χαθείς στη μοναξιά τη μιζερια ξορκίσεις
Το αλκοόλ να γίνετε απόλαυση του ονείου
Και ο καπνός θα γίνετε παρέα στο ημίφως
Στον ήχο της ηλεκτρικής θα πάλετε η ψυχή σου
Στην αντανάκλαση σου δεις του πόνου σου τον μάγο
Και οι μυρωδιές της θάλασσας ξυπνήσουν στο μυαλό σου

Η μιζερια θα γίνετε το έρμαιο του ανέμου
Το Όνειρο πραγματικό πέρα απ τη φαντασία
Και το ημίφως θα ναι φως που λάμπει η ψυχή σου
Και η ψυχή σου η τροφή που δίνεις στη ελπίδα
Που ο μάγος με τα ξόρκια του θα την αναπληρώσει
Και ατού μυαλού την ομορφιά θα γεννηθεί ο κόσμος

Τότε και στη ζωή σου θα ναι απλό να γίνεις ορισμός της
Και μ ένα νεύμα θα μπορείς τον πόνο να απαλύνεις
Με μια ματιά στον ουρανό θα βρίσκεις ευτυχία
Με μια λέξη σου θα δεις ν αλλάζει όλος ο κόσμος
Το άγγιγμα σου μαγικό θα κλείνει τις πληγές μας
Και ο δρόμος σου θα γίνετε ροδανθιστος στρωμένος

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Ο Έρωτας περνάει από το συκώτι

20 Γραμμές

Πόσο κρατά ένα όνειρο ?

Είναι φορές που θέλω να φωνάξω

Σκέφτομαι τη σκηνή σα ταινία

Να βγω στο δρόμο ένα βράδυ με βροχή,

Πάντα με βροχή πρέπει να είναι,

Να πέσω στα γόνατα

Να ανοίξω διάπλατα τα χέρια μου

Σα να προσπαθώ να αγκαλιάσω τη βροχή

Και να φωνάξω τόσο δυνατά

Που να με ακούσουν τα σύννεφα

Και η βροχή να πέφτει στο στόμα μου

Και να μου δίνει το πιο ερωτικό της φιλί

Σα να προσπαθεί να με παρηγορήσει

Για ένα ακόμα όνειρο, που κάποιος

Ή κάτι, μου το έκλεψε

Και έτσι έμεινα μόνος στο κρεβάτι

Χωρίς βροχή, χωρίς κραυγή

Και με αυτό το όνειρο, ακόμα κλεμμένο

Να μου αφήνει μόνο το χαρτί,

Το στυλό, και το μελάνι

(re-posted)

Final Four

Ναι μεν ...

αλλα ...

Let the best team wins...

11-13/5 ROCK BAZAAR

Και άφες

“και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών”

Tomorrow

Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow

Creeps in this petty pace from day to day

To the last syllable of recorded time;

And all our yesterdays have lighted fools

The way to dusty death. Out, out, brief candle!

Life's but a walking shadow, a poor player

That struts and frets his hour upon the stage

And then is heard no more. It is a tale

Told by an idiot, full of sound and fury,

Signifying nothing. - Macbeth

MACBETH - by William Shakespeare

Αλυσίδα

Αυτό το γαλάζιο του ουρανού, είναι το πιο όμορφο ρούχο του ήλιου
Και όταν το φοράει, ξεχύνεται με τις αχτίνες του
στο μπλε τις θάλασσας για να κάνουν τρελό έρωτα
Να χαϊδέψει ο ένας τον άλλον, να ανταλλάξουν τα φιλία τους.
Και τότε μια αλυσίδα κινήσεων αρχίζει να ενεργοποιείτε
Τα ψάρια και οι γλάροι, αρχίζουν έναν αρμονικό χορό μεταξύ τους.
Συνοδεύοντας τον ήλιο και τη θάλασσα στον τρελό χορό του έρωτα τους.
Δεν υπάρχει άρνηση σε αυτό το παιχνίδι Δεν υπάρχει εγωισμός
Υπάρχει μόνο μια αρμονία
Όπως το απαλό αεράκι κουνά τη μοναχική φυλλωσιά στην άκρη του γκρεμού
Έτσι και ο ήλιος κουνά τις αχτίδες του πάνω στο μεταξένιο δέρμα της θάλασσας
Ο χρόνος σαν εύπιστος φρουρός, τους αφήνει να παίξουν λίγο παραπάνω
Μακραίνει τα λεπτά του, μεγαλώνει τη μέρα του, και απολαμβάνει και αυτός το θέαμα
Απολαμβάνει την ηδονή τους, να κινητε ανάμεσα τους.
Όπως το τρένο περνά μπροστά από το γερασμένο δέντρο και μπαίνει στο τούνελ
Και οι καπνοί του ανεβαίνουν ψηλά
Στην αρχή παίρνουν τη μορφή της αγκινάρας
Αλλά τελικά, παίρνουν τη μορφή της καρδιάς

Για μια φορά μόνο

Για μια φορά μόνο
ζωγράφισε έξω απο το χαρτί
Βάλε κι άλια χρώματα,
κόκκινο σαν το πάθος
Πράσινο σαν την ελπίδα,
μπλε σαν την ελευθερία
Για μια φορά και μόνο,
άνοιξε τα ματια σου καλά
Κοίταξε πέρα από εκεί
που δείχνουν τα δάχτυλα της ντροπής
Πέρα από τα νεκρά
σαν τις ελπίδες τους αστέρια
Άνοιξε το στόμα σου,
όχι για να φας τη βλακεία που σε ταΐζουν
Όχι για να φωνάξεις από θλίψη
σαν κύκνος που πεθαίνει
Για να γελάσεις, να μιλήσεις,
να τραγουδήσεις, να αφυπνίσεις
Πέτα στα σκουπίδια
ότι στη αδράνεια σε δένει
Για μια φορά μόνο
χόρεψε τη μοναξιά σου, μη κοιμάσαι
Καλλίτερα μόνος αλλά όρθιος,
παρά ηλίθιος ανάμεσα στη μάζα
Για μια φορά και μόνο πες
"αν όχι τώρα, πότε?"
Δεν υπάρχει η κατάλληλη στιγμή,
η ευκαιρία είναι τώρα
Μάθε τη ζωή απ τη ζωή σου,
άσε τη φωτιά σου να σε κάψει

Τριγυρνώντας μες τις κάμαρες του νου μου

Τριγυρνώντας μες τις κάμαρες του νου μου.
Κάμαρες που είναι χαμένες
στα καρέ του χωροχρόνου της ζωής μου.
Μερικές φορές βρίσκω την άκρη ενός νήματος.
Άλλες φορές επιλέγω να το προσπεράσω,
και άλλες δεν έχω άλλη επιλογή από αυτή.
Και μερικές φορές, μόνο μερικές φορές,
αρχίζω να το ακολουθώ,
και τότε ίσως να αρχίσω να γράφω.
Και ακολουθώντας το νήμα,
αντανακλούν μπροστά μου
τα καρέ που απαρτίζουν τις κάμαρες
στο χωροχρόνο του μυαλού μου.
Κινούμενος στη ρότα που μου χαράζει το νήμα,
ενίοτε βρίσκω κόμπους που με σταματάνε και με παιδεύουν,
και λύνοντας τους εκπαιδεύομαι
και ανακαλύπτω θαμμένες σκέψεις.
Και άλλες φορές τρέχω,
και κάποιες φορές σταματάω.
Ενώ θέλω να το ακολουθήσω κι άλλο,
σταματάω, γιατί όσο και να θέλω να δω τι άλλο υπάρχει,
ίσως και να φοβάμαι.

Στο κουπέ ενός τρένου

Στο κουπέ ενός τρένου τυχαίνει να κάθονται από τη μια μεριά ένας Έλληνας και ένας Γερμανός και από την άλλη μια γριά 80 χρονών και μια πολύ όμορφη εικοσάχρονη κοπέλα. Όλα αυτά τα άτομα δεν είχαν καμιά σχέση μεταξύ τους. Απλώς έτυχε να βρεθούν μαζί. Όλη την ώρα o Έλληνας και ο Γερμανός έτρωγαν την κοπέλα με τα μάτια τους, αλλά δεν τολμούσαν να κάνουν κάτι λόγω της γριάς. Σε κάποια στιγμή το τρένο μπαίνει σε ένα τούνελ και τότε μέσα στο βαθύ
σκοτάδι: SPLATSSS!!!!! ακούγεται o ήχος μιας σφαλιάρας...


Σκέφτεται λοιπόν o Έλληνας: Ο άτιμος ο Γερμανός βρήκε την ευκαιρία τώρα με το σκοτάδι, έβαλε χέρι στη μικρή, και αυτή του έριξε σφαλιάρα!
Σκέφτεται ο Γερμανός: Το καθίκι o Έλληνας έβαλε χέρι στη μικρή ...κι έφαγα ΕΓΩ τη σφαλιάρα!!
Σκέφτεται η κοπέλα: Κάποιος από αυτούς πήγε να μου βάλει χέρι, το έβαλε κατά λάθος στη ΓΡΙΑ και η γριά του έριξε σφαλιάρα!!!
Σκέφτεται και η γριά: Κουφάλα Γερμανέ . ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΤΗ ΧΡΩΣΤΟΥΣΑ!!!

Δεν έχω μύθο

Δεν έχω μύθο
Δεν έχω μίσος στην ψυχή
Ξαναγεννιέμαι κάθε αυγή
Δεν έχω μύθο
Δε τραγουδώ Σα τα πουλιά
Στα όνειρα μου πετάω ψηλά

Και θα κάνω πάντα λάθη
Και λάθη απ την αρχή
Και η τόλμη στη ζωή μου
Με βγάζει νικητή

Δεν έχω μύθο
Και δεν κοιτάω πίσω πια
Τους ήρωες μου κρατάω ψηλά
Δεν έχω μύθο
Έχω μια παιδική φωνή
Μου λέει να παίζω την κάθε στιγμή

Λάθη που θα τα πληρώσω
Λάθη που τα ζω
Λάθη που θα τα ξεχάσω
Και θα τα μισώ

Δεν έχω μύθο
Έχω σελίδες να γράψω πολλά
Τετράδιο άδειο μα γεμάτη καρδιά
Δεν έχω μύθο
Ένα καράβι που περνά ποταμούς
Πηγαίνει κόντρα σε σάπιους χρησμούς

Πάω κόντρα στους ανέμους
Τα κύματα περνώ
Ξέρω πως υπάρχουν κι’αλλοι
Μαζί τους ας χαθώ

Δεν έχω μύθο
Έχω μπροστά μου μια νέα αυγή
Μια αλκοόλη μια καινούρια βροχή
Δεν έχω μύθο
Ένα τρενάκι που πηγαίνει μπροστά
Που στην ελπίδα θα κάνει βουτιά

Και θα κάνω πάντα λάθη
Και λάθη απ την αρχή
Λάθη που θα αγαπήσω
Μου μαθαίνουν τη ζωή

13 ΚΣ

Θα σου κλέψω το σακάκι

Θα σου κλέψω το σακάκι, δυο γραβάτες θα φορώ

κι αν με ξαναπείς αλήτη πάλι εγώ σε συγχωρώ

έμαθα σ' αυτό τον κόσμο αμαρτίες ν' αφαιρώ

των ανθρώπων που δεν ξέρουν πως επέζησα εγώ

Κι αν σου πέσει το λαχείο ξεφορτώσου τα λεφτά

η ζωή είναι ένα αστείο και ο θάνατος γελά

συνταγές ισορροπίας, ανισόρροπος εγώ

συμβουλές αταραξίας, ταραχοποιός εγώ

Η μιζέρια κι η δουλεία ένα κι ένα κάνουν δυο

κι όλα γύρω μου κατάπιαν το αμίλητο νερό

δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα θεσμό

στέγνωσα σε μανταλάκια το δικό μου εαυτό

Η μοντέρνα φαντασία πάει να σπάσει τα δεσμά

είναι όμως οπτασία, δεν πατάει πουθενά

και η τοξικομανία παραμύθα είναι κι αυτή

στον καθρέφτη σου ψυχή μου καθρεφτίσου μοναχή

Δεν τα κάνω εγώ πλακάκια με κανένα κερατά

μη μ' ανάψουν τα γλομπάκια και σου κάνω σαματά

Νικόλας Άσιμος

Aplo kai korifaio diafimistiko

http://www.youtube.com/watch?v=AHu5YOogV8I

Stous Dromous

Πάλι κι απόψε σε δρόμους τριγυρίζω

Και σέρνω πίσω μου τον ίσκιο μιας Ζωής

Δυο σκέψεις καριες το μυαλό μου βασανίζουν

Κρύβω τα βήματά μου μέσα στις σκιές


Αφήνω πίσω μου τον μίζερο τον ίσκιο

Και ζαλισμένος περπατάω προς το φως

Οι καριες σκέψεις την κατεύθυνση ορίζουν

Κι αν μου 'χουν μάθει τίποτα, είναι αργά


Μα κάθε ώρα και στενάκι που περνάω

Άλλα θα παίρνω κι άλλα θα αφήνω πίσω

Τα όνειρά μου θα κρεμάσω στα αστέρια

Και θα φωτίσουν να φανώ απ τις σκιές

Σημερα

Λοιπον μολις σημερα το ανακαλυψα και εγω.
Σημερα 30 Ιανουαριου γιορταζουν οι Μαυροι.
Για του λογου το αληθες καντε click εδω

Χρονια μου πολλα !!!!

When dogs come together

Mr. Brown, Mr. White, Mr. Blonde,Mr. Blue, Mr. Orange, and Mr.Pink.

                              MR. PINK
                 Why am I Mr. Pink?

                              JOE
                 Cause you're a faggot.

                              MR. PINK
                 Why can't we pick out our own
              colors?

                              JOE
                 I tried that once, it don't work.
              You get four guys fighting over
                 who's gonna be Mr. Black.  Since
              nobody knows anybody else, nobody
              wants to back down.  So forget it,
              I pick.  Be thankful you're not
              Mr. Yellow.

HA !!! Mr. Black Dog is here, vrike kai ta loipa Reservoir Dogs kai yrthe kai edese. Milame gia megali epitixia kai megaly zimia SYNAMA

Πολλά τσίπουρα

Πολλά τσίπουρα βρε αδερφέ ....

Σιγά μη κλάψω

Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ

στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω

Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό

και όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω

Μου λένε αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ

καλλίτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι

Και πως αν θέλω περισσότερα να δω

σ’ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι

Και όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ

μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω

Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό

είμαι μικρός πολύ μικρός για να τα’αλαξω

Μα εγώ μ’έναν άγριο περήφανο χορό

σαν αετός πάνω απ’τις λύπες θα πετάξω

Σιγά μη κλάψω

Σιγά μη φοβηθώ

Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό

Θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω

Σιγά μη κλάψω

Σιγά μη φοβηθώ