Friday, March 25, 2016

Μεμονωμένα

"Μείνε μακριά μου", του είπε τότε η μικρή πριγκίπισσα! "Είσαι ένας ιππότης που του αξίζουν τα καλλίτερα, αλλά δε μπορείς να μείνεις στο δικό μου βασίλειο. Η περιπέτεια μαζί σου ήταν υπέροχη, και όλοι αυτοί οι κίνδυνοι που αντιμετωπίσαμε μαζί γέννησαν αισθήματα μέσα μου για εσένα. Αλλά δε μπορείς να είσαι στο βασίλειό μου". Ο ιππότης κρατούσε σφιχτά τα γκέμια του αλόγου του, κοίταξε για λίγο το γρασίδι που χόρευε στη θέληση του ανέμου, πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε, "Μα εγώ πριγκίπισσα μου εσένα έχω, εσένα θέλω για εσένα μόνο θα πολεμώ πάντα" Η πριγκίπισσα, με μάτια που γυάλιζαν, κρατώντας αγέροχα όμως την μαγεμένη της ασπίδα, αυτή που κάποτε την είχαν ονομάσει "Η Λογική ", τον κοίταξε σχεδόν ψυχρά. Γύρισε την πλάτη της απότομα και τα μακριά της μαλλιά τινάχτηκαν σαν να του μαστιγώνουν την καρδιά "Αντίο όμορφε ιππότη" του είπε "Αυτή η ζωή που θες, δε θα είναι ποτέ δική μας" Ο ιππότης έμεινε για λίγο να τη κοιτάζει καθώς η μορφή της χανόταν στο τοπίο. Άφησε τα δάκρυά του να πέσουν στη γη και ανέβηκε στο άλογο του. Έσκυψε και του ψιθύρισε "Μοναξιά, πάλι οι δύό μας. Κάλπαζε λοιπόν, μέχρι να με αφήσεις, ή να σε αφήσω εγώ". Κι έτσι έφυγαν τρέχοντας, και το μόνο που έμεινε ήταν δυο αθάνατα χρυσάνθεμα, που φύτρωσαν ποτισμένα από τα δάκρυα του ιππότη.

...

Ήταν πληγωμένος. Η μάχη δεν είχε τελειώσει ακόμα, και αυτός έβλεπε το αίμα να στάζει απ το μέτωπό του στο χώμα. Είχε χτυπηθεί, οι πληγές του ήταν πολλές και βαθιές. Με το ένα το γόνατο στη γη, και το δεξί του χέρι να σκαλίζει το χώμα με τα δάχτυλα, στηριζόταν στο σπαθί του, Την ασπίδα του την είχε χάσει εδώ και ώρα. Η πανοπλία του είχε γίνει χίλια κομμάτια από τα χτυπήματα. Είχε πολεμήσει, είχε χτυπηθεί, η τύχη δε του είχε χαμογελάσει. Πονούσε τόσο πολύ! Χωρίς τίποτα πια να τον προστατεύει, ακόμα και οι σκόνη που έφερνε ο άνεμος επάνω του τον πονούσε. Και τότε... Τότε για μια στιγμή, ένα δευτερόλεπτο, μια αιωνιότητα, αδύνατον να καταλάβει για πόσο, η ματιά του έφυγε απ το σώμα του, υψώθηκε στον ουρανό. Τα ίδια του τα μάτια γύρισαν και τον κοίταξαν. "Ω, πόσο αξιοθρήνητος είσαι" Μίλησαν τα μάτια του με μια φωνή απ τα σύννεφα. "Πόσο τραγικός είσαι πεσμένος στο χώμα σα σκουλήκι, με το σπαθί σου σα μπαστούνι και τα χέρια σου σα ρίζες" Η φωνή τον ματιών του έφτυσε αυτά τα λόγια με περιφρόνηση και αηδία Αυτό όμως, ήταν η ανάσταση του, "Έπρεπε", μονολόγησε, "να δω πόσο χαμηλά έχω πέσει για να σταθώ στα πόδια μου". Έσφιξε με τα δυο χέρια το σπαθί του, πάτησε γερά τα πόδια του στη γη, υψώθηκε αγέρωχος στη μάχη που ερχόταν, και με μια ήρεμη φωνή που έκανε τη γη να τρέμει είπε ¨Τώρα αρχίζει. Το τέλος αργεί" Έκανε το πρώτο βήμα μπροστά και ξεχύθηκε για νέα χτυπήματα ...

Wednesday, August 19, 2015

Έκλεισα τα μάτια μου

Έκλεισα τα μάτια μου, γι’ άλλη μια φορά ένιωσα την καρδιά μου. Ένιωσα να χτυπά το στήθος μου τόσο δυνατά... Σα να θέλει να φύγει από το σώμα μου, να ξεσπάσει μακριά μου. Μια ζέστη ανέβηκε απ’ το λαιμό μου στα μάτια και με ταξίδεψε αλλού, πέρα από τον πόνο. Στου καθρέφτη της μνήμης μου τα σπασμένα κομμάτια. Ένα ένα τα μαζεύω και σχηματίζετε μια αντανάκλαση. Σιγά σιγά, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, μια ανάσα. Και μια λέξη που ποτέ δεν άκουσα, που ποτέ δεν είχα. Που τριγυρίζει στο μυαλό μου σα δαίμονας και σα Θεός. Απλώνω το χέρι μου, ν’ αγγίξω τον καθρέφτη. Με μια κίνηση σπάει και τα κομμάτια του με κόβουν. Μου πληγώνουν την ψυχή, πονώ μα δε φωνάζω Υποφέρω μα δε λυγίζω, κοιτώ ψιλά. Ο πόνος με ταξιδεύει αλλού, σ’ ένα χρόνο χωρίς χρόνο, σ’ ένα δρόμο χωρίς τέλος Σ’ ένα πόνο...... αλλά δεν είσαι εκεί. Δεν είναι κανείς, δεν υπάρχει τίποτα, νιώθω άδειος. Άνοιξα τα μάτια μου, γι’ άλλη μια φορά ένιωσα το χαμόγελό μου. Ένιωσα την πίκρα στο πιο όμορφο χαμόγελό μου να γλυκαίνει, να σβήνει και να χάνεται. Μέχρι να ξανακοιτάξω τον καθρέφτη της μνήμης μου κλείνοντας ξανά τα μάτια μου

Wednesday, July 29, 2015

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Πονάω, άρα υπάρχω 

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Αν αφήνεις να φεύγουν αυτοί που νοιάζονται, τότε θα μείνουν οι υπόλοιποι

Sunday, June 14, 2015

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Να ευχαριστείς τους ανθρώπους που σε υπονομεύουν πίσω από την πλάτη σου, γιατί σε βοηθάνε να ξεσκαρτάρεις αυτούς που τους πιστεύουν 

Wednesday, August 06, 2014

Τόσο παλιό ....

Έφτασε η ώρα που τα λόγια χάνουν τη δύναμή τους και την αξία τους, που τα λόγια λιώνουν σα χιόνια μπροστά στα μάτια ενός τυφλού θεού.
Έφτασε η ώρα που το τέλος έχει μεταμορφωθεί από φόβο σε ανάμνηση.
Έφτασε η ώρα που η απόσταση δικαιώθηκε και νίκησε τη θέληση.
Έφτασε η ώρα που ο χρόνος γερασμένος, σα σαράκι, κατέστρεψε ότι ήταν αγνό και αληθινό.
Και όμως, τίποτα δεν ήταν ψεύτικο, τίποτα δεν ήταν λάθος, και ότι ήταν θα είναι.
Και θα μένει στην άκρη του κόσμου, φύλακας στις στιγμές μας.
Φύλακας στα όνειρα μας, πως αυτό που πιστέψαμε, αυτό που αγαπήσαμε, ακόμα υπάρχει.
Και ας μη το έχουμε, και ας μη το είχαμε ποτέ, ένα κομμάτι θα είναι για πάντα δικό μας.

Sunday, March 02, 2014

Γιατί αγαπάμε ακόμα τα 80'ς

20 τραγούδια από την πιο ότι να'ναι μουσική αλλά και στιλιστική δεκαετία. Μια δεκαετία που μέσα σ αυτή μεγάλωσα και έμαθα να αγαπάω τη μουσική. 20 τραγούδια που χαρακτηρίζουν, κατά τη γνώμη μου, απόλυτα αυτή τη δεκαετία



























































Friday, January 17, 2014

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Η απόσταση ανάμεσα στο να ξέρεις το σωστό, και το να κάνεις το σωστό, είναι σχεδόν ίση με την απόσταση ανάμεσα στο αργότερα και το πολύ αργά