Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Η ζωή είναι φτιαγμένη για να μαθαίνεις να αποχωρίζεσαι

Παυλος Σιδηροπουλος - Clown

I'm sittin' by the river
I'm feelin' cold 'n' iced
you never said you leave me
but I saw it in your eyes

The night ain't no more friendly,
the clounds spinnin' around
my soul, so cold and rainy,
my hearts bits falling down

But I'll be sailin'
good by wavin'
to me the clown

I had some love to spend for
you took it all away
your mouth never realy asked
but you had your own way and now

I'm sittin' here wonderin'
how feelings fade around us
how suddenly it seems to forgot
the dreams you said you found.

But I'll be sailin'
good by wavin'
to me the clown

Συμφωνία αρ. 1

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς
το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.
Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων
την πικρή θέληση να ζήσουν!

Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…

…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες…

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…

Τάσος Λειβαδίτης

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Όποιος δεν αγαπά αυτά που έχει, δε θα αγαπήσει ποτέ ό,τι κερδίσει

Μάθε να 'αγαπάς το φτυάρι σου.

Πόσο ωραίο θα ήταν ένα άσχημο όνειρο

Η ίσως ένα ψέμα

Καλοστημένο στην πλοκή, μα και το θέμα

Δε θα 'ταν τώρα η ανάγκη λύση

Και εγώ απλά δε θέλω

Δε θέλω να νοιώθω

Δε θέλω να αισθάνομαι

Δε θέλω να....

...πονάω

Και έτσι, κάνω αυτό στο οποίο είμαι καλλίτερος

Παίρνω το αγαπημένο μου φτυάρι

Τίποτα δε θα μου γλυτώσει τώρα, θα το δεις

Όλα στο λάκκο θα τα θάψω ζωντανά

Ω, ναι σε αυτό είμαι καλός!

Αγνά και βρώμικα, όλα στο λάκκο

Γέλια και δάκρυα, όλα στο λάκκο

Αγκαλιά? Σπρώξιμο? Στο λάκκο.

Και αν κάποτε ξυπνήσουν ?

Τότε θα είμαι δυνατός

Γιατί έτσι έχω μάθει

Να αγαπώ το φτυάρι μου

Και να ΄μαι δυνατός

2 σε 1

The problem with the world

"The problem with the world is that everyone is a few drinks behind". - Humphrey Bogart

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Η ελπίδα, όπως και η εκδίκηση, μπορεί να γίνει ο χειρότερος σύμβουλος

Τάδε έφη Μαύρος Σκύλος

Να μην περιμένεις τίποτα περισσότερο από το απροσδόκητο

Black

Ταδε εφη Μαύρος Σκύλος

Μερικές φορές, είναι χειρότερα να βλέπεις το δάσος μα να μη βλέπεις το δέντρο ...

Dead Man

The ancient tradition that the world will be consumed in fire at the end of six thousand years is true;
As I have heard from hell.
The whole creation will be consumed, and appear infinite and holy, where as it now seems finite and corrupt.
This will come to pass by an improvement of sensual enjoyment.
If the doors of perception were cleansed, everything would appear to man as it is, infinit.

Dog

Women

ΠΑΡΑΜΥΘΑΚΙ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας άνθρωπος που είχε φτερά.

Μα τα φτερά, όμορφα και μεγάλα που τον στόλιζαν, ήταν κέρινα.

Και με τα κέρινα φτερά πετούσε πάντα χαμηλά.

Γιατί έψαχνε στη γη να βρει όμορφο δένδρο για να κάτσει.

Μια μέρα κοίταξε ψηλά, πέρα από του ουρανού την ομορφιά.

Και τότε είδε μαγική μορφή, απρόσιτη, μα πιότερο απ’όλα ποθητή

Μαγεύτηκε και ξέχασε τα κέρινα φτερά, πετώντας έφυγε.

Μα η μορφή ψηλά εκεί στον ήλιο ήταν δίπλα.

Και βλέποντας τον φτερωτό όμορφο, τον θέλησε δίπλα της

Τα κέρινα φτερά του είδε και μακριά του φώναξε να μείνει.

Γιατί κακό ανάξιο γι’αυτόν θα πάθει στη φλόγα και την ομορφιά κοντά.

Τον μάγεψε όμως πιο βαθιά απ’τα όρια του φόβου.

Και πιο ψηλά υψώθηκε κουνώντας τα φτερά του.

Στη αγκαλιά της να χαθεί απέλπιδα ζητώντας.

Και ο ήλιος έκαιγε πολύ, έλιωνε τα φτερά του.

Να μην αγγίξει τ’ονειρο της μοίρας του γραμμένο.

Να πέφτει τώρα βρέθηκε στα έγκατα του πόνου.

Σπαράζοντας το θρήνο του, αστράφτει η κραυγή του.

Όχι γιατί θα έπεφτε σ’απηθμενο φαράγγι.

Αλλά γιατί δεν άγγιξε ποτέ του τη μορφή της.

Μα η πτώση ήταν ατέλειωτη, κρατούσε πολύ χρόνο.

Και η αγάπη μέσα του γεννούσε την ελπίδα που δύναμη του έδινε ξανά για να πετάξει.

Τα δυο φτερά μεγάλωσαν καινούρια έγιναν πάλι.

Και έτσι ξαναπέταξε ψηλά κοντά στον ήλιο.

Εκεί που ήταν η μορφή για να την αγαπήσει.

Να ξαναπέσει να χαθεί και να ξαναπετάξει.

Μέχρι ο ήλιος να χαθεί ή η μορφή να φύγει για να μπορέσει να τη βρει, αλλιώς για να πεθάνει.

Vouno 2

Mαύρο καρναβάλι

Κι εσείς των πόθων μου ονειρώξεις
ανώμαλες και παιδικές, ορδές αγρίων ιαχές
ανείπωτες ατέρμονες διαχύσεις
γυμνά κορμιά και όνειρά σα γλώσσα κοφτερά
Πνιγείτε επιτέλους στα ποτισμένα με αλκοόλη δάκρυα
και μέθυσοι ελάτε, στο πλάι μου και πάλι
φαντάσματα ντυμένοι, χορός σε μαύρο καρναβάλι

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές
γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο
ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Τί είπε ρε ο άνθωπος ??!!!??!!!

Το σύστημα του αιώνα κάνει "μπέκε, μπέκε"............